Wspomnienia

Recuerdos

Ten projekt jest poświęcony niektórym z moich najstarszych wspomnień z końca lat 60. i 70. Jest piętnaście winiet; oczywiście brakuje wielu innych wspomnień, ale te są tymi, które najbardziej utkwiły mi w pamięci.

Aby to zrobić, użyłem obrazów referencyjnych dla niektórych winiet: zdjęć mojej rodziny, mnie i mojego starego domu. Dzisiaj (dzięki Google Maps) narysowałem go takim, jaki był wcześniej, oczywiście i oczywiście z pamięci. Użyte oprogramowanie to Photoshop.

Proces polegał na przeszukiwaniu mojej pamięci i kilku odniesień w Google i Pintereście, tworzeniu szkiców dla każdego panelu — w sumie piętnastu — definiowaniu rysunku liniowego, ustawianiu koloru bazowego w skali szarości i na końcu nadaniu mu odcienia sepii. Mam nadzieję, że ci się spodoba...

Nasz dom był dużą starą rezydencją z kamiennymi ścianami. Miał strych, piwnicę i garaż wystarczająco duży na dwa samochody, ale połowę zajmowały klatki dla kanarków, kur karłowatych, bażantów indochińskich i królików... ogród i patio. Uwielbiałam ten dom...

Zbliżały się święta Bożego Narodzenia, a ostatniego dnia szkoły przed świętami maluchy zostały zabrane pieszo. Śnieg i zimno... nie obchodziło nas to. Dwoje obok siebie, w kolejce do Ratusza, który zresztą nie był blisko, żeby obejrzeć filmy Disneya i zobaczyć Świętego Mikołaja.

Po sesji Disneya nadszedł czas, aby pójść do Świętego Mikołaja i powiedzieć mu, jak dobrze się zachowałeś. Następnie Święty Mikołaj dał ci torbę pełną cukierków i zabawek... To było bardzo ekscytujące... wracaliśmy do domu czując się jak w siódmym niebie, super szczęśliwi...

Saneczkarstwo, drewniane sanki, na których spędzałam godziny, jeżdżąc w górę i w dół po zaśnieżonym wzgórzu... Wracałam do domu po same majtki, prawie zamarznięta, ale to była świetna zabawa...

Moja babcia i jej radio były nierozłączne; we Francji słuchała Radio Nacional de España i czuła się lepiej; bardzo tęskniła za Hiszpanią... Dwie inne rzeczy, które należały do niej, to bujany fotel i kuchenka/piekarnik, dzięki którym było jej ciepło zimą...

Château d'Eau był zbiornikiem wodnym, który dał nazwę mojej ulicy. Mieszkałem przy „Rue du Château d'Eau”. Było to również miejsce spotkań dorosłych i dzieci. Starsze dzieci często grały w pétanque na ulicy...

Pan Milbergue miał sklep spożywczy w górnej części wioski, ale jeździł też po mieście ciężarówką, a jego pierwszym przystankiem były nasze drzwi wejściowe. Zatrąbił dwa lub trzy razy. Potem wyszli sąsiedzi, moja babcia była pierwsza, aby zrobić zakupy na cały dzień. W dni, kiedy nie chodził do szkoły, towarzyszył mojej babci na zakupach...

Kanarki. Wielka pasja mojego ojca; miał ponad dwieście ptaków, które hodował, aby uzyskać najlepsze okazy do udziału w konkursach i wygrywania. Właściwie wygrywał wiele razy. Ten, który pamiętam najlepiej, to ten, który wygrał z parą białych kanarków (cztery identyczne kanarki). Było bardzo trudno je zdobyć, ale mu się udało. Pamiętam, jak zabierał mnie ze sobą jako asystenta na kilka dni przed wystawą, aby ustawić klatki i tak dalej. To była zabawa...

Praca i zabawa, o to chodziło w budowanych przez nas domkach na drzewach. Najpierw musieliśmy znaleźć odpowiednie drzewa — nie wszystkie były odpowiednie — a potem musieliśmy znaleźć materiały, które zbieraliśmy i zbieraliśmy, nawet w naszych własnych domach: gwoździe i narzędzia naszych rodziców. Między gangami odbywała się rywalizacja o to, kto zbuduje najlepszy...

Już w Hiszpanii, pod koniec lat sześćdziesiątych i na początku siedemdziesiątych, śmieciarka była wozem ciągniętym przez konia. Jak tylko ją zobaczyłem, od razu wychodziłem, żeby dać jej coś do jedzenia, mimo zakazu i krzyków mojej matki.

Tak wyglądały latarnie uliczne na Cerámica Street w Altozano w Alicante. Urzędnik ratusza (przypuszczam) używał słupa do włączania latarni ulicznych pod koniec lat 60. i na początku lat 70....

Miniatury Matchbox kosztowały dziesięć durosów lub pięćdziesiąt peset; uwielbiałem te samochody. Moja ciotka Maribel, z którą spędzałem wakacje
Latem nagradzała mnie jednym lub dwoma takimi za pomoc w odkurzaniu domu, lol

Nie było wymówki; przyjechaliśmy na miesięczne wakacje, a każdego ranka to było obowiązkowe... Na plażę. Odebrali mojego brata, mojego kuzyna Paco i mnie z domu mojej ciotki Maribel i zabrali nas na Albufereta, ulubioną plażę mojego ojca, ze wszystkimi rzeczami, chłodziarką, parasolem, krzesłami, moją łódką, kremem przeciwsłonecznym i oczywiście lunchem.

Capulina i Yola, psy mojego dziadka, zabierały je na zewnątrz o zmierzchu, gdy upał już ostygł, wypuszczały i siadały, żeby zapalić fajkę. To był spokój i cisza. I relaks, mnóstwo relaksu...

Deskorolka, boom we Francji, była nieznana w Hiszpanii w 1976 roku. Przywiozłem ją na wakacje i była punktem kulminacyjnym lata w Muro (Virgen del Remedio). Wszyscy chcieli jej spróbować. Wszyscy zaliczyli kilka poważnych uderzeń.